یک sysadmin دیگر!

علاقه مند به زیرساخت، انسان و فلسفه

پنجاه و‌ یک روز تا سال ۹۹

بدون دیدگاه

سعی میکنم هر سال وقتی دو ماه یا کمتر، مونده به سال جدید،‌ یک مطلب درباره سالی که گذشت و سالی که قراره بیاد بنویسم. اینطوری برای خودم آرشیو خوبی از احوالاتم در هر سال میمونه. اولیش این بود:


هشدار: این مطلب درباره زندگی شخصی وبلاگ نویس است و صرفا هدف آن آرشیو کردن زندگی خودم میباشد و کاربرد دیگری ندارد و ممکن است برای خواننده هیچ نتیجه و عایدی نداشته باشد.


سالی که در حال گذره یعنی سال ۹۸ یکی از بدترین و یکی از بهترین سالهای عمرم بود. از دست دادن های بسیار و به دست آوردن های بسیار!

یکی از بهترین تجربیات سال ۹۸ این بود که بالاخره قبول کردم و تونستم بفهمم تغییرات لحظه ای در زندگی، احتمال ۹۹ درصد محکوم به شکست هستند و تغییرات پایدار و مستمر و آرام آرام میتونن منو عوض کنن. خیلی از چیزها رو امسال این طوری تغییر دادم. (برای من این طور بود ممکنه شما کاملا تجربه متفاوتی داشته باشید)


سال جدید پیش رو یعنی سال ۱۳۹۹ قصد دارم مجدد برگردم به کار آزاد و پروژه های remote. همچنین میخوام تو زمینه سیستم عامل و شبکه و کلن مقوله های زیرساختی عمیق بشم و برنامه نویسی سیستمی رو تجربه کنم. وبلاگ نویسی تخصصی رو خیلی بهتر و منظم تر ادامه بدم. پروژه های open source کاربردی درست کنم و تو پروژه های مطرح لینوکسی سعی کنم commit کنم تا چیز یاد بگیرم.


ورزش رو به صورت تخصصی تر و منظم تر باید ادامه بدم و باید به یک گروه ورزشی بپیوندم.


کتابخونی رو به صورت سینوسی داشتم امسال و این اصلا خوب نیست. حتما باید برنامه ریزی اصولی و مرتبی بکنم چون صف کتاب های برای مطالعه هم زیاد شده و دیدن کلی کتاب نخونده توی کتابخونه حالمو بد میکنه و حس بدی پیدا میکنم.


برای دانشگاه تصمیم گرفتم هر ترم ۲۰ واحد بردارم (تو پیام نور زیاد کار سختی نیست 🙂 ) و در طول ترم آروم آروم بخونم چون باید زود تموم کنم و از این وضع مسخره دانشجو بودن خارج شم بعد از ۵ سال دانشجو بودن! البته به صورت کلی الان استیت من اینه که هم عجله ای ندارم برای فارغ شدن از دانشگاه چون مسیر زندگیم رو پیدا کردم و دارم پیش میرم، و در عین حال همون یک ذره تایمی که ازم دانشگاه میگیره رو هم دوست ندارم بزارم الان و هدر بدمش، پس بهتره زودتر خلاص بشم.


امیدوارم هر کجا که هستید دلتون پر از انرژی و زندگیتون پر از هیجان و پر از شوق برای حرکت کردن و بیدار شدن باشه. امیدوارم که بتونیم بیشتر هوای همدیگرو داشته باشیم چون زندگی جز دوست داشتن به نظر ارزش دیگه ای برای ما نخواهد داشت.



پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *