خانم، من میخوام شما رو خوشبخت کنم‌ آیا ؟!

متاسفانه یا خوشبختانه من نه روانشناسم نه کارشناس این مسائل که بتونم نظر تخصصی یا هر چیز دیگه ای داشته باشم و هر چی مینویسیم بر اساس مشاهداتم از دوربرمه و تجربه هایی که از آدما دیدم و این چیزا 🙂

– میخوام خوشبختتون کنم بانو ! + دروغ میگی. چرا فکر میکنی میتونی منو خوشبخت کنی؟ – نمیدونم فقط فکر میکنم که میتونم ! + من نمیتونم روی فکر کردنای تو زندگیمو بسازم !

به نظرم یکی از بزرگترین جملات اشتباهی که آدما به هم گفتن اینه که من میخوام/میتونم شما رو خوشخبت کنم‌! جمله ای که معمولا وقتی شنیده میشه کلی غش و ضعف میکنن آدما، در نتیجه خیلی جذاب جلوه میکنه و الی آخر …

ولی واقعیت چیه ؟

راستش چند وقتی بود که خیلی فکر میکردم که درست ترین رفتار چیه تو این بخش از زندگی، تا نتیجه ای که گرفتم این شکلی شد (این نوشته ها مخاطب خاصی ندارد و فقط تراوش ذهنیه نه کمتر نه بیشتر‌!) :

” من میدونم شما اهداف و آرزوهای بزرگ و کوچیکی دارید که قطعا مهمترین برنامه شما در زندگی محقق کردن آن هاست ! از اونجایی که من نمیتونم به شما قول الکی بدم که خوشبختتون کنم مجبورم اعتراف کنم که حقیقتا من نمیتونم خوشبختتون کنم. چون اگر میتونستم قطعا تا الان خودمو خوشبخت ترین آدم کره زمین کرده بودم !‌ خب راستش اصلا میدونی چیه ؟ وظیفه من و شما این نیست که همدیگرو خوشخبت کنیم. من و شما تصمیم گرفتیم که تو زندگی، مسیری که میخواستیم تنهایی بریم بالا رو با کمک هم بریم. هدفمون و آرزومون اینه که دو نفری پرچم رو به بالای قله بزنیم و تو این مسیر مشترک من نمیتونم بهتون قول بدم که شما رو به اون بالا حتما میرسونم !‌ من قول میدم که تو این مسیر کاتالیزور رسیدن به قله باشم. تو راه برای خودمون چایی درست میکنم. چادر برای کمپ شبانه مون برپا میکنم تا راحت بتونیم استراحت کنیم، با چوبایی که شما جمع کردین آتیش درست میکنم، اگر جایی نیازه طناب صخره نوردی تونو براتون محکم می کنم ولی اون من نیستم که قدرت انجام و البته قدرت تصمیم گیری آویزون شدن از طناب رو داشته باشه، اون شمایی که این کارارو انجام میدی، یعنی شمایی که خودتو خوشبخت میکنی و منم که خودمو خوشبخت میکنیم ولی با کمک همدیگه (چه لذتی بالاتر از این که بدونیم وقتی به قله رسیدیم با کمک همدیگه بوده و حالا هر دو خوشبخت ترین آدم های روی زمینیم) ! اگر یک روز من بهتون قول خوشبختی داده باشم و روز بعدش نبودم یعنی شما خوشخبت نمیتونی بشی دیگه ؟ نه این درست نیست ! “

لذا خلاصه که “من بهتون قول نمیدم خوشبختتون کنم، ولی قول میدم تا انتهای مسیر تا اون جایی که میتونم نفس بکشم واسه هیچ کمکی دریغ نکنم تا خودتون، خودتونو خوشبخت ترین آدم روی زمین بکنین 🙂


پی نوشت ۱: خوندن این مطلب از دوست خوبم مهدی هم بد نیست: لینک

پی نوشت ۲: ممکنه یک سری از دوستان بگن: بازم شعار !؟ بله متاسفانه بازم شعار، ولی خب حداقل ۲ تا زندگی مختلف تو دوستام و اقوام هستن که به شدت این شعارو عملی کردن بعد از مدت های زیاد و سختی های عجیب غریب که تصور تعهد زندگیشون به شدت برام غیر قابل هضمه ! یعنی میخوام بگم بعضی شعارا هستن که یک عده به عینیت رسوندنش و لذا شعار چیز بدی نیست 🙂 یک جور راهنمایه واسه مسیر. مهم اینه که شعار زده نباشیم 🙂

پی نوشت ۳: نظر شما چیه ؟ موافقین یا مخالف‌؟

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *